Archive for April, 2012

– ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ –

Posted in Κείμενα Κατάληψης | No Comments »

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟΣ

Στις 8/4 οι σύντροφοι-μέλη της αναρχικής επαναστατικής οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, Γεράσιμος Τσάκαλος και Παναγιώτης Αργυρού ξεκίνησαν απεργία πείνας. Απαίτηση τους η διαγραφή τους από τις φυλακές Δομοκού και η οριστική μεταγωγή τους στον Κορυδαλλό.

Εδώ και ενάμισι χρόνο υπό το καθεστώς προφυλάκισης οι 2 σύντροφοι, καθώς και άλλοι σύντροφοι από τη Σ.Π.Φ. μετάγονται διαρκώς εκδικητικά από τη μία φυλακή στην άλλη. Ο λόγος είναι προφανής και έγκειται στον ψυχολογικό πόλεμο που ως αναμενόμενο το κράτος έχει ανοίξει εναντίον των μελών της Σ.Π.Φ.  λόγω της μαχητικής τους στάσης εκτός και εντός των τειχών. Αυτό προσπαθούν να επιτύχουν με το διασκορπισμό τους σε όλες τις φυλακές της χώρας, με την επιχείρηση τοποθέτησης κάποιων σε «πτέρυγες προστασίας» (όπου βρίσκονται κατά κόρον βιαστές, ρουφιάνοι κλπ σκουπίδια), με τις διαρκείς έκτακτες μεταγωγές τους στον Κορυδαλλό για να τους προσάπτουν διαρκώς νέες διώξεις για την οργάνωση.

Στα κολαστήρια του Δομοκού, οι σύντροφοι Γεράσιμος και Παναγιώτης έχουν έρθει σε επανειλημμένη συμπλοκή με ανθρωποφύλακες λόγω της άρνησής τους να υποστούν τους εξευτελιστικούς σωματικούς ελέγχους, που γίνονται στους κρατούμενους κατά την είσοδό τους στη φυλακή. Έλεγχοι που αποσκοπούν αρχικά στον ηθικό εξευτελισμό του ατόμου (ολικό ξεγύμνωμα κρατούμενου για την ικανοποίηση του σαδισμού των δεσμοφυλάκων) και ευρύτερα, πέρα από τη στέρηση της τυπικής-νομικής ελευθερίας του, στο να το θέτουν σε μια διαδικασία να αποδέχεται κάθε στρατηγική βασανισμού εντός των φυλακών. Είναι λοιπόν ζήτημα συνείδησης και αξιοπρέπειας να στρέφεται κανείς ενάντια σε αυτές τις τακτικές. Και για αυτό επιλέγοντας την απεργία πείνας σαν έσχατο μέσο αγώνα μέσα από τις φυλακές, οι σύντροφοί μας συνεχίζουν τον πόλεμο που έχουν ανοίξει με το καθεστώς θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα και με ενδεχόμενο κόστος ακόμα και τη ζωή τους.

«Η απεργία  πείνας δεν είναι για μας μία παθητική αντίσταση ή μία ειρηνική διαμαρτυρία για να αποσπάσουμε την ευαισθησία των δειλών γραφειοκρατών της εξουσίας, ούτε τον ανθρωπισμό των προοδευτικών απολογητών του συστήματος.
Είναι ένας τρόπος να ξαναορίσουμε εμείς οι ίδιοι το σώμα μας, έξω από την εξουσία των δεσμοφυλάκων. Ίσως αυτή είναι η πιο γλυκιά αντίφαση ενός αναρχικού αντάρτη πόλης, καθώς στη μάχη μας για την ελευθερία συχνά το τίμημα είναι η φυλακή και στον αγώνα για τη ζωή παραμονεύει πάντα ο κίνδυνος του θανάτου.» (Π.Αργυρού,Γ.Τσάκαλος)

Το κράτος και οι μηχανισμοί του επιστρατεύουν κάθε δυνατό μέσο για να καταβάλλουν κάθε άτομο που επιλέγει να στέκεται μαχητικά σε κάθε ευκαιρία/αφορμή εναντίον του.
Το ζητούμενο όμως σε καμία περίπτωση δε θα ήταν η ανάδειξη της εκδικητικότητας που δέχονται οι  συγκεκριμένοι ή αντίστοιχα άλλοι σύντροφοι. Αυτό είναι κάτι που καθένας που αντιλαμβάνεται τη σημερινή συνθήκη σαν έναν ανοιχτό πόλεμο με την εξουσία και το υπάρχον γνωρίζει πολύ καλά. Η κάθε πλευρά θα επιστρατεύει τα πιο ισχυρά μέσα.
Μόνο που από τη δική μας την πλευρά και των συντρόφων μας, έχουμε εφόδια τη λύσσα για ελευθερία και αξιοπρεπή ζωή  και τη συνείδηση ότι η ζωή δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο αλλά βρίσκει το νόημά της στο σύνολο των επιλογών του καθενός για την συνεχή και αδιάκοπη υπεράσπισή τους.
Και σίγουρα τα μέλη της Συνωμοσίας το έχουν αποδείξει. Ότι δεν κάνουν εκπτώσεις στον αγώνα τους, ούτε πτοούνται από τις θρασύδειλες κατασταλτικές μεθοδεύσεις εναντίον τους. Από την επιθετική στάση και τις παρεμβάσεις τους στο έκτακτο στρατοδικείο που διεξάγεται εναντίον τους στον κορυδαλλό, μέχρι την απόπειρα απόδρασής τους το Δεκέμβρη του ΄11, και τώρα την απεργία πείνας.

Εμείς από την μεριά μας, στεκόμαστε πάντα στο πλευρό όποιου δεν διανοήθηκε πότε να πράξει τίποτα  λιγότερο από αυτό που του υπαγορεύει η συνείδηση και η αξιοπρέπειά του.

Σε έμπρακτη αλληλεγγύη με τους συντρόφους τους έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας ακόμα τέσσερα από τα φυλακισμένα μέλη της Α.Ε.Ο. ΣΠΦ και πρόκειται να ξεκινήσουν κλιμακώνοντας αυτόν τον αγώνα και τα υπόλοιπα μέλη, καθώς και ο αναρχικός Θ.Μαυρόπουλος.

«Τώρα λοιπόν που έρχονται οι γιορτές, τώρα που ο καθένας κάνει τα ψώνια του ή ξεγελάει τη φτώχεια του, στους στολισμένους δρόμους και στις βιτρίνες, εμείς «προσφέρουμε» την απεργία πείνας στο γιορτινό σας τραπέζι. Όπως καταλαβαίνει ο καθένας η απεργία πείνας αποτελεί έσχατο μέσο αγώνα .Είναι μια μάχη με το θάνατο σε αργή κίνηση. Είναι η θέληση για ζωή ενάντια στην παραίτηση και την υποταγή. Είναι όμως και κάτι άλλο. Είναι ο καθρέφτης των ενοχών της κοινωνίας. Είναι ο καθρέφτης που φανερώνει τις σιωπές της. Είναι ο καθρέφτης της αδιαφορίας, ο καθρέφτης των κενών αξιών, ο καθρέφτης της παραίτησης, ο καθρέφτης του φόβου, ο καθρέφτης του μοναχικού πλήθους… Πίσω από τον καθρέφτη υπάρχει ΖΩΗ. Αρκεί να σπάσουμε τον καθρέφτη.»(Χ.Τσάκαλος)

 

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΛΗ ΤΗΣ Α.Ε.Ο. ΣΠΦ :
ΑΠΟ 8/4 Γ.ΤΣΑΚΑΛΟ, Π.ΑΡΓΥΡΟΥ, Χ.ΤΣΑΚΑΛΟ
ΑΠΟ 17/4 Χ.ΧΑΤΖΗΜΙΧΕΛΑΚΗ, Δ.ΜΠΟΛΑΝΟ, Γ.ΠΟΛΥΔΩΡΟ
ΑΠΟ 26/4 Γ.ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ

 

     – πρωτοβουλία αλληλέγγυων συντροφισσών/συντρόφων από την κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου –

 

 

ΑΣ ΜΗ ΜΕΤΡΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΣΙΩΠΕΣ..

Στις 4/12/10 συλλαμβάνονται οι αναρχικοί Αλέξανδρος Μητρούσιας, Γιώργος Καραγιαννίδης, Κώστας Σακκάς και Στέλλα Αντωνίου, κατηγορούμενοι για συμμετοχή σε «άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση» που αργότερα «βρίσκει το όνομά της» στην Α.Ε.Ο Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Λίγο πριν την παρέλευση του 18μηνου της προφυλάκισής τους, που θα σήμαινε και την έξοδο δύο εξ αυτών  από την φυλακή, (προσωρινά τουλάχιστον), προφυλακίζονται εκ νέου επιβαρυμένοι με νέες κατηγορίες για συμμετοχή σε περίπου 250 εκρηκτικές και βομβιστικές επιθέσεις για τις οποίες έχει αναλάβει την ευθύνη με προκηρύξεις η Σ.Π.Φ.
Έτσι παρότι οι ίδιοι έχουν αρνηθεί τη συμμετοχή τους στη Συνωμοσία, όπως αντίστοιχα δηλώνει το ίδιο και η οργάνωση, εξακολουθούν να τους εμπλέκουν με αυτήν μεθοδεύοντας με αυτόν τον τρόπο την συνέχιση του εγκλεισμού τους.


«Ας παραθέσουμε εδώ κάποιες σκέψεις γύρω από τις διώξεις που μας έχουν ασκηθεί. Αρχικά, έχουμε αποδεχτεί την κατοχή των όπλων, των πλαστών ταυτοτήτων και μιας ποσότητας εκρηκτικών. Δηλαδή δεν μιλάμε για σκευωρία .[…] Οπότε  με μία καθαρά νομική ερμηνεία,  είμαστε «ένοχοι» για κάποιες κατηγορίες που μας προσάπτουν, δεν σχετιζόμαστε όμως με τη δράση της οργάνωσης.
Για εμάς  οι νόμοι ,είναι ο έλεγχος και η κύρωση της κρατικής εξουσίας στις ζωές μας.  Νεκρές ακολουθήσιμες αξίες και επιβολές που ελέγχουν το κοινωνικό γίγνεσθαι σε μια συνεχή σχέση υποταγής και ανελευθερίας. Και καθώς πάντοτε η ελευθερία είχε μια κοινωνική αλλά και μια πολύ προσωπική έννοια , ο ατομικός μας αγώνας ήταν πέρα από τα στενά όρια των νόμων και του κοινωνικού συμβολαίου.»(Α.Μητρούσιας, Γ.Καραγιαννίδης, Κ.Σακκάς)

Οι σύντροφοι εκφέρουν ριζοσπαστικό-ανατρεπτικό λόγο που φτάνει πέρα από τα στενά όρια των φυλακών, και διατηρούν ανάλογη στάση και εντός των κολαστηρίων αρνούμενοι να συμβιβαστούν με το καθεστώς της φυλάκισης. Αυτή τους η στάση είναι που επιχειρεί να καταρρακώσει τον εχθρό αποδεικνύοντάς του πώς τα υψηλά τείχη, τα συρματοπλέγματα, οι ανθρωποφύλακες και γενικά το «σωφρονιστικό» σύστημα είναι αμελητέες ποσότητες για να τους πληγώσει το αίσθημα της ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Το καθεστώς αντιλαμβανόμενο τον πήχη της επικινδυνότητας, στοχοποιεί άτομα με επαναστατική συνείδηση και δράση, αφενός για τα εκδικηθεί και αφετέρου για να κατατρομοκρατήσει άτομα με παρόμοια τάση που βρίσκονται εκτός των τειχών και να ανακόψει ενδεχόμενες ενέργειες.

Οι νέες προφυλακίσεις έχουν καθαρά εξοντωτικό και εκδικητικό χαρακτήρα γι αυτό και στις 6/4 οι σύντροφοι Κ.Σακκάς, Γ.Καραγιαννίδης, Α.Μητρούσιας, προχώρησαν σε απεργία πείνας, ενώ στις 11/4 η συντρόφισσα Σ.Αντωνίου προχώρησε σε αποχή συσσιτίου.
Απαίτησή τους είναι η άρση των νέων προφυλακίσεων τους αλλά και η αποφυλάκιση της Σ.Αντωνίου που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Η απεργία πείνας δεν αποσκοπεί στο να ζητιανέψει τα όποια ανθρωπιστικά αισθήματα της εξουσίας, αλλά είναι ένα μέσο αγώνα που θέτει τη σωματική υγεία σε κίνδυνο προς την έξοδο από τα κάτεργα του εγκλεισμού και δηλώνει την εχθρικότητα προς  οποιαδήποτε κρατική μεθόδευση που στοχεύει στη φυσική και σωματική εξόντωση αγωνιστών και αγωνιστριών.

Μιας και τα μέσα αγώνα στη φυλακή είναι περιορισμένα λόγω των φυσικών συνθηκών, η απεργία πείνας αποτελεί το αποκορύφωμα για έκφραση αντίστασης στις εξοντωτικές πρακτικές του θεσμού των φυλακών.

..Μέσα κι έξω από τις φυλακές να μετράμε κραυγές ελευθερίας

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΎΣ ΠΕΙΝΑΣ:
ΑΠΟ 6/4 Κ.ΣΑΚΚΑ, Α.ΜΗΤΡΟΥΣΙΑ, Γ.ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ Σ.ΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ

πρωτοβουλία αλληλέγγυων συντροφισσών/συντρόφων από την κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου –

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ

Posted in Εκδηλώσεις/Ανακοινωσεις | No Comments »

 

ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ 16:ΟΟ
(για την οικονομική ενίσχυση φυλακισμένων αγωνιστών)

ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ/ΨΗΣΙΜΟ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ/ΠΟΡΕΙΑ 6/4 18:00 ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Posted in Εκδηλώσεις/Ανακοινωσεις | No Comments »

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

Posted in Εκδηλώσεις/Ανακοινωσεις, Προβολές Ταινιών | No Comments »

 

αντιφασιστικό κείμενο που μοιράζεται σε σχολεία

Posted in Κείμενα Κατάληψης | No Comments »

         

 

Ο φασισμός η μεγαλύτερη ίσως κοινωνική παθογένεια βρίσκεται και πάλι σε ακμή φορώντας για ακόμα μια φορά το μανδύα του σωτήρα και του εγγυητή της τάξης, αντλώντας έτσι υποστηρικτές από ένα κοινωνικό σύνολο που ο φόβος για εκτροπή της ομαλότητας ενεργοποιεί τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά του.

Μια διαδικασία που αναπόφευκτα συντελέστηκε και συνεχίζει να συντελείται και στην Ελλάδα με απτά πλέον τα αποτελέσματα της (π.χ. 12 Σεπτεμβρίου χρυσαυγίτες μαχαίρωσαν Αφγανό μετανάστη). Πριν όμως αναζητήσουμε τις μεθόδους με τις οποίες οργανώνουμε την επίθεση μας στο φασισμό, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα στοιχεία αυτά που τον γεννούν, ώστε να συνειδητοποιήσουμε πλήρως και το πώς θα πρέπει να τον χτυπήσουμε.

           

                          Αδιαμφισβήτητα η αναζήτησή μας αυτή θα πρέπει να ξεκινήσει από την ίδια την κοινωνία και τους ιεραρχικούς θεσμούς που τη διέπουν, καθώς η ιεραρχία βρίσκεται σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής από την οικογένεια και το σχολείο, έως και την επαγγελματική σταδιοδρομία. Έτσι οι σχέσεις που γεννιούνται μεταξύ μαθητή-καθηγητή, φοιτητή-πανεπιστημιακού, εργαζόμενου-εργοδότη είναι σχέσεις ιδιοτελείς και άνισες καθώς αυτές δομούνται με βάση τη θέση εξουσίας που ο ένας κατέχει έναντι του άλλου. Η νοοτροπία αυτή διαχέεται στην κοινωνία και ενσωματώνει ως χαρακτηριστικό της την ξενοφοβία και το ρατσισμό, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση περί ύπαρξης ανώτερου και κατώτερου ανθρώπου.

Αυτή ακριβώς η ψευδαίσθηση είναι που γεννά το φασισμό, του οποίου ακρογωνιαίος λίθος είναι η δήθεν ανωτερότητα ενός ανθρώπου και ενός έθνους έναντι ενός άλλου και η ανάγκη επιβολής του ισχυρού έναντι του ανίσχυρου.

               

                   Ο φασισμός όμως δε χρησιμοποιεί σα σχήμα μόνο την ιεραρχία με την οποία είναι δομημένη η κοινωνία, χρησιμοποιεί εξίσου και την πίστη των ανθρώπων στο έθνος. Το έθνος δεν είναι παρά ένα τεχνητό κατασκεύασμα που απομονώνει τους ανθρώπους σε ξεχωριστές κοινότητες οι οποίες συγκροτούνται με βάση την κοινή γλώσσα, παράδοση και την καταγωγή.

Στα πλαίσια αυτών των κοινοτήτων κάθε ιδεολογία πολτοποιείται υπό το βάρος μιας σημαίας που απαιτεί πίστη και υποταγή, και αναγορεύει την εθνική ενότητα ως την ύψιστη ιδέα. Το κίβδηλο αυτό ιδανικό της πατρίδας, όπως είναι φυσικό, αφού εξαλείφει τις διαφορές της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, οδηγεί στη δημιουργία μιας άμορφης μάζας με αγελαία χαρακτηριστικά που μοναδικό στόχο έχει να συγκρουστεί με ένα άλλο έθνος. Αυτήν όμως ακριβώς τη διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικό έθνος εκμεταλλεύεται και ο φασισμός ο οποίος σε κάθε ευκαιρία προβάλλει τον εαυτό του σαν εγγυητή της καθαρότητας του έθνους και δηλώνει αποφασισμένος να εξολοθρεύσει κάθε εχθρό της εθνικής ενότητας είτε αυτός είναι γηγενής, είτε μετανάστης, πρόσφυγας κ.α. Έτσι ο φόβος, που υπάρχει σε αρκετές κοινωνίες και ιδίως σε αυτές που υπάρχει μεγάλη ροή μεταναστών, περί αλλοίωσης των εθνικών χαρακτηριστικών και δημιουργίας ισχυρής αλλοδαπής μειονότητας, λειτουργεί ως εφαλτήριο για την ενεργοποίηση εκείνων των αντανακλαστικών που παράγουν το φασισμό ως κοινωνική παθογένεια.

Εφόσον λοιπόν στο πρόσωπο της ιεραρχίας και του έθνους αναγνωρίζουμε τη γενεσιουργό αιτία του φασισμού, σκόπιμο θα ήταν να αναζητήσουμε τον τρόπο που διαχέεται στην κοινωνία και παράγει στρατιές από ανθρώπους αλλοτριωμένους από τις αρχές του.
                      

                     Έτσι, η οικογένεια ως κομμάτι της κοινωνίας, αναπαράγει τις σχέσεις ιεραρχίας. Στη συνέχεια, στο σχολείο τα παιδιά από μικρή ηλικία μαθαίνουν να αγαπάνε την πατρίδα τους, να τιμάνε τη σημαία, να παρελαύνουν σα στρατιώτες και κυρίως να υπακούν τυφλά στους δασκάλους, που είναι «αλάθητοι μεταλαμπαδευτές της γνώσης» με δικαίωμα να τιμωρούν και να επιβραβεύουν κατά το δοκούν. Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που η συστηματική διδαχή της ιεραρχίας και του έθνους, έρχεται να συναντήσει τους ανθρώπους που πειθήνια επιθυμούν να γίνουν «προστάτες» της καθεστηκυίας τάξης. Ανθρώπους που ενίοτε επιζητούν μέσα από την επιβολή τους στους γύρω τους να αναπληρώσουν τη χαμένη τους αυτοεκτίμηση και τη δίψα τους για κοινωνική αναγνώριση ( χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί τον κανόνα),και ενίοτε άτομα που «απλώς» επιζητούν μια πρακτική εφαρμογή των νοσηρών ιδανικών τους. Εν τέλει η απόφαση κάποιου να ενστερνιστεί και να ακολουθήσει το φασισμό, είναι καθαρά προσωπική και έγκειται στα ιδανικά του. Από εκείνο το σημείο και πέρα, έως και τη μύηση σε αυτόν, οι επιλογές είναι θέμα ατομικής ευθύνης και δε θα πρέπει να εξαγνίζονται.

 

Συνειδητοποιούμε πως για να υπάρξει ολική εξάλειψή του φασισμού, θα πρέπει πρώτα να διαλυθεί το υπάρχον σύστημα εκμετάλλευσης της κοινωνίας που αναπαράγει δομές όπως η ιεραρχία, οι κοινωνικές ανισότητες και το έθνος.

Είμαστε ενάντια σε κάθε μορφή φασισμού/φασιστικών συμπεριφορών, είτε εμφανίζονται στις διαπροσωπικές σχέσεις (σεξιστικές/ρατσιστικές συμπεριφορές, πατριαρχικό πρότυπο οικογένειας), είτε εκφράζονται μέσα από οργανωμένες επιθέσεις σε μετανάστες/τριες και σε αυτοοργανωμένους χώρους.
Απέναντι σε τέτοιες πρακτικές επιλέγουμε το δρόμο της επιθετικής προπαγάνδας εναντίον τους και της βίαιης σύγκρουσης μαζί τους.

 

Αγωνιζόμαστε για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας, ελευθερίας και σεβασμού στη διαφορετικότητα, χωρίς σύνορα,
έθνη, κράτη.

 

ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΓΕΝΝΟΥΝ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ.

-κατάληψη έπαυλης κουβέλου-

 

css.php